Maral’dan,
Kendimi kapana kısılmış gibi hissettiğim bir hafta daha geçirdim. Mervan abiden hayır gelmeyeceğini artık iyiden iyiye anlamıştım. Ağamı kurtarmanın derdine yavrumu kurtarmanın derdi de eklenmişti.
Bir çare bir umut için dua edip duruyordum.
İstanbul’a geri gidebilsem, hastane kayıtlarına bakabilsem...
Belki de boşuna çırpınıyordum, ağam çoktan ölmüştü ve sadece cenazeler karışmıştı.
Böyle düşündükçe bedenimle beraber gözlerime vuran yanma hissi dayanılmaz olduğu için zaman zaman acı içinde kıvranıyordum.
Konak artık yabancılardan tamamen boşalmıştı. Sabah namazından sonra seher vakti serinliğinin gözlerime iyi gelmesi umuduyla odadan çıktım.
Avlunun her zaman göz alıcı bir mücevher gibi ışıldayan mermerleri bile solmuştu.
Daha fazla böyle boş boş durup kendi sonumu be
