Kulağımda telefon, aklımdaki tilkilerin kuyruklarını bir araya toplamaya çalışırken gerginlikten terleyen ensemi boştaki elimle ovalayarak oraya yapışmış yapay siyah saçlarımı çekiştirdim.
Ölüm...
Genel olarak herkes için adı geçtiğinde tüyleri ürpertecek, konuşulan ortamın buz kesmesine neden olacak bir kavramdı.
Tam bir muallak...
Ağzımdan çıkacak kelimeyi endişeli ve korkan gözlerle bekleyen adamın bu kelimeye normalden biraz daha fazla hassasiyeti vardı çünkü her ne kadar bu kaçınılmaz sonun hepimizi bir şekilde yakalayacağını bilsek de bunun acısını birebir yaşamamış bir insanla acıyı dibine kadar yaşamış bir insanın hissiyatı bir olmuyordu. On dokuz, yirminci yaşlarıma dek ben de böyleydim. Canlı-cansız her varlığın bu dünyadan ettiği göç beni ağlama krizlerine sokardı. Psikoloji
