"Size inanamıyorum."
Gecenin sakinliği ile boş yolda hızla ilerleyen fakat yüksek bir araç olmasından ötürü çok az sarsılan arka koltuğa iyice sinmiş, Burak'la dikiz aynasında olası bir bakış çarpışması yaşamamak için gözlerimi önümdeki koltuğun deri döşemesine sabitlemiş ve hiçbir şey içmediği halde kendini psikolojik olarak buna şartladığından üzerime iyice yığılıp uyuyakalmış Emrah'tan bunalmış bir halde yolculuk etmeye çalışıyordum. İçinde çırpındığım stres yüzünden dudak derilerimi öyle bir kemirmiştim ki incelen kısımlarının verdiği sızıyla epey acı çekiyordum fakat bu acı, dikkatimi bir an olsun aklımdakilerden uzaklaştırmaya yetmiyordu. Yine de dikkatini çekmemek adına aldığım sığ nefesler haricinde herhangi dikkat çekici bir harekette bulunmamıştım. Buna rağmen muhtemelen en çok
