Gece çoktan bitmişti.
Ama sabah henüz doğmamıştı.
Şehrin bu kısmında ışık, güneşten önce beton duvarların arasından sızardı. Sokak lambaları hâlâ yanıyordu; sarı ve yorgun bir ışık, terk edilmiş depoların paslı kapılarına vuruyordu.
Güvenli ev sessizdi.
İçeride yalnızca bir masa lambası yanıyordu.
Lambanın ışığı masanın üzerindeki kâğıtları, kurşun kalemleri ve çizilmiş sayfaları aydınlatıyordu.
Defne masanın başında oturuyordu.
Önünde duran kâğıda bakıyordu.
Kâğıt artık sadece bir çizim değildi.
Bir harita da değildi.
Bir bakıştı.
Karakalem çizgiler, ince ve keskin hatlarla servis hattını, koridorları ve depo kompleksinin arka bağlantılarını gösteriyordu. Ama çizimin asıl merkezinde tek bir şey vardı:
Kırık bir çember.
Çemberin bir noktası bilinçli şekilde açık bırakılmıştı.
