Bir süre sonra Aras başını Defne’nin omzuna koydu.
“Ben sana bir şey söylemek istiyorum” dedi.
Defne gözlerini kapadı.
“Söyle.”
Aras konuştu. Bu kez kelimeleri kısa değil, uzun ve derindi. Sanki yıllardır biriktirdiği cümleleri tek bir gecede söylemek istiyordu.
“Ben seni sevdiğimde… Bunu hep sessiz yaptım” dedi. “Seni rahatsız etmemek için. Seni boğmamak için. Ama bazen… Sessizlik, sevginin kendisini de saklıyor. Ben seni saklamadan sevmek istiyorum.”
Defne gözlerini açtı.
“Nasıl?” dedi.
Aras Defne’nin elini aldı. Parmaklarını öptü.
“Bunu söyleyerek” dedi. “Ben seni seviyorum. Sadece güzel olduğun için değil. Sadece bana iyi geldiğin için değil. Senin beynin, senin cesaretin, senin o soğukkanlı hâlin… Ve sonra birden yumuşayıp beni kalbinin içine alman… Ben bunu seviyorum.”
Defn
