Lidya Alper
Artık Kerim'le evlerimize dönme vakti gelmişti. Annemi baya özledim. İlk iş gidip, ona sıkıca sarılmak olacak. Çünkü onsuz kalmak bana zor oldu. Ben kesinlikle annemle altlı üstlü oturmalıyım. Yoksa onu çok özlerim. Yakında Kerim'le aynı evde yaşamaya başlayacağım gibi. Çünkü Sunay teyze herkese düğün falan dedi. Eğer bize düğün yaparlarsa, artık annemin evinde kalamam. Kerim şuan bile benimle o malum şeyi yapmak için, can çekişiyor. Eminim o zaman hiç durmaz. Yani durmamakta haklıda.
Arabanın içinde hafiften müzik açıp, dinleyerek eve doğru gitmeye başladık.
O esnada Kerim'in telefonuna mesaj bildirim sesi geldi.
Kerim;
"Canım baksana şuna, önemli bir şeydir belki,"demesiyle telefonu elime alıp ben baktım. Ama ekranda gördüğüm isim ve mesajla kısa bir şoka girdim.
Asu:
