Karşımda gözü dönmüş adamı tanıyamıyordum... Belkide sadece tanıdığımı sanmıştım...Bir insan nasıl kendi canından birine zarar verebilirdiki...
Gözyaşlarım akarken dilim lâl olmuştu sanki... Ne ağzımdan tek kelime çıkıyordu, nede gözlerim onlardan başka biryere dönüyordu...
" Ağlama lan karşımda, kararın ne" diyen adamın sesini duymamayı diledim... Ayakta durabilmek için, yanımdaki berjere yasladım elimi... Napıcaktım ben şimdi....
" Güneş sakın yapma" diyen Alideydi gözlerim... O kadar kavgadan çıkan adam, şimdi karşımda perişan bir haldeydi ve bunun sorumlusu kuzeniydi...
" Silahı bırak sakin sakin konuşalım" dedim sesimin güçlü çıkmasını umarak... O silah patlarsa, kalbimde patlardı... Benim sebep olduğum bir kayıp istemiyordum....
" Ben gayet sakinim, sakin olmasam tetiği çekmiş
