Küçükken babamın hep yanımda olacagını ve beni asla bırakmıycagını düşünürdüm... Çocuk aklı işte... İlk aşkım babamdı benim ve son aşkımda o olacaktı... Allah onu benden aldıgında, o kadar çok isyan ettim ki... Ne kadar yanlış oldugunu bile bile...
Artık o küçük kız kadar masum degildim... Kalbim, ellerim, gözlerim kirliydiler artık...
Şimdiyse dudaklarım...
Üzerime boylu boyunca uzanmış adam dişleriyle, dudaklarımı aralamaya çalışırken, gözyaşlarımın akmasına engel olamadım... Böyle olmamalıydı... Beni malı zanneden adam tarafından zorla öpülmek ve ona isyan edememek...
Bu ben degildim...
Agzımdan kaçan hıçkırıkla burak başını benden ayırdı ve yanagımdan akan gözyaşlarımın, çeneme dogru aldıgı yolu takip etti... Bense sımsıkı yumdum gözlerimi... Bana bakan gözlerini görmek istemi
