Küçükken on onbeş kişi toplanır, mahalle maçları yapardık....Genelde tek kız ben olduğum için, beni kimse takımına almak istemezdi...Kurayla katıldığım takım kazandığındaysa, omuzlarda havalara atılan ben olurdum hep...
Kafama koyduğum şey için, kazanamasamda mücadele etmeyi ta o yaşlarda öğrendim ben...
Şimdi doğduğunda pamuklara sarılmış...Her şeye mücadele etmeden sahip olmuş bir kızı kıskanmam ne kadar doğru bilmiyordum...Ama bu kadının Burağa kullandığı kelimelerdeki "m" ekini kaldırabilmek için, dilinin ucunu şişle dağlayabilirdim...
Ağır şekilde arkamı döndüğümde görmeyi isteyeceğim en son kişi bile olmayan kadın, Burağın koluna girmiş gülümseyerek bana bakıyordu... Önce Burağın kolundaki eline, sonrada Burağa çevirdim gözlerimi...
Kolları iki yanda yumruk şeklinde duruyordu...B
