Gözlerimi açmaya çalıştığımda, kolumdaki serumu çıkarmaya çalışan hemşireyi farkettim... Buğün taburcu olucaktım ve mümkünse hastanenin 'H'sini bile duymak istemiyordum...
Odaya genel bir bakış attığımda, aradığım adamın boşluğu beni ele geçirdi... Nereye gitmiştiki acaba...
Bana bir nevi evlenme teklif ettikten sonra, neredeyse sabaha kadar uzun uzun konuştuk... Beni neden sevdiğini sorduğumdaysa hiç beklemediğim cevabı karşısında, kalbim böbreğimle yer değiştirecekti...
" Sen sanki benim, kabul olunmuş duam gibisin... Sanki kalbim sen yokken atmıyor, sen varkende atmaya doymuyor" dedi...
Bu adam ne ara bu kadar şair oldu arkadaş... Kalp var bende,böyle şeyler söylenir mi benim gibi bir kıza...
Bak yine onu düşününce, yüzümde salak bi gülümseme oluştu... Abi ben gülümseyebilmek içi
