Güven evin önüne geldiğinde Gönül annesini aramak için telefonunu eline aldı. Saat ikiye gelirken bahçedeki cılız ışık dikkatini çekti. Kamelya da yanan ufak tefek bir ışık ve onunla oynayan biri vardı.
Adımlarını oraya yönlendirdiğinde ciğerlerine dolan koku burnunda hoş bir esans bıraktı. Yıllardır bahçelerini süsleyen akşamsefasının kokusu yazları duymaya alışık olduğu kokuydu. Güven kokuyu fark edince kendini daha çok buraya, evine ait hissetti.
Aslında hiçte buraya uygun olmadığını biliyordu. Yaptığı iş gereği şimdiye kadar zararla karşılaşmasa da ne zaman ne olacağı belli olmazdı.
Kamelyaya arka taraftan yaklaştığında oturanın Güneş olduğunu fark etti. Kıvırcık saçlarını başının üstünde toplamış, saçlarından bazıları isyan ederek yanlarından çıkmıştı. Henüz kendini fark etmeyen kı
