Kahvaltıda onlara eşlik etmek istememiştim. Gece gördüğüm kabus, sabah yaşadığım o öfke patlaması beni yormuştu. Hiçbir şey yapmadan boş bir şekilde çatı katı odamda yerdeki yatağımın üzerinde yatıyordum. Üzerimdeki kıyafetin kapüşonunu da başıma çekmiştim kendimi tamamen hayattan soyutlamıştım.
Kolay kolay bu kadar düşmezdim ama Volkan ile olmak geçmişimi daha çok hatırlatıyordu. Kaza yaptığımız gece hastanede söyledikleri sonra bulduğu her fırsatta buraya ait olmadığımı hatırlatması gerçekleri yüzüme vuruyordu.
Nazlıkanat sessizliğime uyum sağlamış yanımda bekliyordu. Odamın kapısı açıldığında gelene bakma ihtiyacı hissetmedim. Oya kahvaltıyı getirmiş olmalıydı.
‘’Tembel hayvan kalk.’’ diyen sesle Atlas görüş alanıma girdi.
‘’Rahat bırak beni.’’
‘’Sen bu kadar sıkıcı bir insan değ
