Geçen ay İrecep'in itleri kovalamıştı yayladan dönerken eve kadar aralıksız koşmuştu. İşte o vakit de işte böyle elleri karıncalanmış, yüzü pancar gibi alev alev yanmıştı. Bilirdi ki o vakitler hissettiği korkudan böyle olmuştu ya şimdi? Şimdi niye böyle olmuştu bir türlü aklı ermedi.
Hiç de kendi gibi hissetmiyordu genç kız. Utançtan oğlan yüzünü dönmüş de olsa bakamadı. Belki yüzünü görse merakı gidecekti ama bakmaması onun yararınaydı. Ya şu hızla çarpan divane yüreğine ne demeliydi? Pek de arsız bir şeydi. Nefesini kesmeye meyilli ha bire çarpıyordu. Hele korkusu yüreğinin hızlı çarpmasından da beterdi.
Korkuyordu ömür billah hiç korkmadığı kadar. Kaçamak dedesine baktı, küçük kardeşine göz attı. İkisi de büyülenmiş gibi oğlanın maharetle atları nasıl sakinleştirdiğni seyred
