Zeynep’in kulakları uğulduyordu. “Ölmesi gereken biriydi” sözleri odanın içinde yankılanıyordu sanki. Kalbi deli gibi çarpmaya başladı. Bir adım geri çekildi, eli kapıya doğru gitti.
İsmail ise yerinden kıpırdamadan onu izliyordu. Ama gözlerinde artık o pişkin gülümseme yoktu. Yerini öfkeye ve belli belirsiz bir panik havasına bırakmıştı.
Zeynep derin bir nefes aldı, titreyen sesiyle konuştu. “Bunu herkes öğrenecek,” dedi, gözleri İsmail’in gözlerine kilitlenmişti. “Saadet anne de, Mehmet abi de… Jandarma da!”
Bu sözler, İsmail’in yüzündeki son maskeyi de düşürdü. Yüzü aniden gerildi. Öfkeyle dişlerini sıktı ve bir adım ileri attı. “Hiçbir yere gidemezsin!” diye hırladı.
Zeynep hızla arkasını dönüp kapıya yöneldi ama o daha elini kapının tokmağına uzatamadan sert bir darbe böğrüne indi
