Oda, Hasan’ın son sözlerinin ardından derin bir sessizliğe büründü. Herkes, hem duyduklarının hem de Hasan’ın içinde bulunduğu durumun ağırlığı altında eziliyordu. Zeynep, Hasan’ı sımsıkı tutarken gözyaşlarını silmeye çalıştı, ama bu çaba nafileydi. Hasan’ın yüzündeki hüzün, Zeynep’in kalbini bir kez daha parçaladı.
Hasan’ın gözleri, bir noktaya sabitlenmişti, annesinden bakışlarını kaçırmaya çalışsa da başaramıyordu. Sanki her şey o anda durmuştu ve gerçekler, kocaman bir yumruk gibi kalbine oturmuştu.
Saadet Hanım, yerinden doğrulmaya çalışarak oğlunun yanına yaklaştı. Dizlerinin üzerine çöküp ellerini Hasan’ın omzuna koydu, ama Hasan bu dokunuşla irkilerek geri çekildi. "Dokunma bana," dedi, sesi çatallaşmış ve titrekti. “Ne yapacağımı bilmiyorum, ama dokunma…”
Saadet Hanım gözyaşlar
