Hastanenin soğuk koridorlarında başlayan o sessiz bekleyiş, zamanla yerini derin bir hüzne ve kayıpların acısına bırakmıştı.Aylar geçmişti kayıplar vermiştik.Cemal baba yığum bakımda geçen üç günlük mücadelesinden sağ çıkmamış vefat etmişti.
Cemal Baba’nın kaybı, hepimiz için bir dönüm noktası olmuştu. Doktorların söyledikleri netti; kalbi yorulmuş, hayatı yüklenen bunca ağırlıkla daha fazla mücadele edememişti. Ama gerçekte, onun ölümü sadece fiziksel bir kayıp değil, ailemiz için manevi bir boşluk anlamına geliyordu.
Hasan, babasının vefatından sonra kendine tamamen kapanmıştı. Günlerce ağzından bir kelime bile çıkmadı. Gözleri sürekli boşluğa bakıyor, dudakları sessiz dualarla kıpırdıyor gibiydi. İçinde kopan fırtınaları kimseye anlatmıyordu. Hasan’ı böyle görmek… içimi delip geçiyord
