Hayat, acının ve kaybın bıraktığı ağır yüklerle ilerlemeye devam ediyordu. Hasan da ben de bu sürecin içinde bir şekilde toparlanmaya çalışıyorduk. Cemal Baba’nın yokluğu, Hasan’ın üzerinde ağır bir iz bırakmıştı. Ama yine de son zamanlarda, onun o derin sessizliğinde bir kıpırtı fark ediyordum. Arada sırada yüzüne yansıyan düşünceli bir ifade ya da yaptığı ufak bir hareket, sanki içinde yeniden bir şeylerin filizlendiğini gösteriyordu.
Bir sabah, mutfakta kahvaltı hazırlıyordum. Hasan masada oturmuş, elinde bir kağıt parçasıyla dikkatlice bir şeyler inceliyordu. Bu, son günlerde sık sık yaptığı bir şeydi; evrakları, hesapları karıştırıyordu. İlk başta pek üzerinde durmamıştım ama bugün biraz daha konuşmaya kararlıydım.
“Elindekiler ne?” diye sordum, masaya bir tabak bırakarak.
Hasan ba
