Hasan'la konuşmamızın ardından hazırlanıp anneye doğru yola çıktık. Evler yan yana olmasına rağmen, o kısa mesafe o an Hasan için aşılması gereken bir dağ gibi görünüyordu. Sessizdi, gözlerini önümüzdeki dar yola dikmiş, sadece düşüncelerinin ağırlığıyla ilerliyordu. Ben ise onu zorlamak istemiyordum. Onun hazır olmasını bekliyordum.
Bunca yıllık bir sırrı öğrenmişti. Annesi sandığı kişinin aslında kardeşi olduğunu ve gerçek annesinin Emine olduğunu anlamıştı. Üstelik Emine, onun küçüklüğünde yaşadığı o dehşet gecesinin başrolündeydi. Hasan, odunlukta o kadını o halde gördüğünü hatırlıyordu. Şimdi ise sadece o kadının nerede olduğunu öğrenmek istiyordu. Ama bu kolay değildi, hem de hiç kolay değildi. İnsan böyle bir şeyi nasıl hazmedebilirdi ki?
Zaten bunu tam anlamıyla kabullenemeden Ce
