Hasan’ın annesiyle yaptığımız o uzun konuşmadan sonra, Emine konusu bir süre kapanmış gibiydi. Hasan biraz daha sakindi, ama içindeki fırtınaların tamamen dindiğini söylemek imkânsızdı. Yine de, onun yüzünde daha önce görmediğim bir rahatlama vardı. Daha çok gülümsüyordu, daha çok konuşuyordu.
Ben ise günlük hayatımıza dönmenin verdiği huzurla biraz daha kendime gelmiştim. Bir sabah kahvaltı hazırlarken, doğum günümün yaklaştığını hatırladım. Normalde böyle şeyleri pek büyütmem, ama Hasan’la geçen her gün, bir şekilde daha özel hissettirdiği için içimde hafif bir heyecan vardı. Ayrıca evli olarak kutlayacağım ilk doğum günüm olacak.
Mutfakta ekmekleri doğrarken, Hasan’ın sobanın başında sessizce oturduğunu fark ettim. Gazete sayfalarını açmış, dalgın dalgın bakıyordu. Ama yüzündeki o düş
