Sabah uyandığımda, Hasan’ın çoktan kalkmış olduğunu fark ettim. Sobanın çıtırtısı ve mutfaktan gelen çay kokusu evi doldurmuştu. Gözlerimi ovuşturup ayağa kalktım, üzerime bir hırka geçirip mutfağa yöneldim. Hasan her zamanki gibierken kalktığı için kahvaltıyı hazırlamış, masanın başına geçmiş çayını içiyordu. Yüzü, günün sıradan bir gün olduğunu söylüyordu.
“Günaydın,” dedim, sandalyeye otururken.
“Günaydın,” dedi, çay bardağını bana doğru uzatırken. “Çayını taze doldurdum. Kahvaltıya başlayabilirsin.”
Masaya baktım; peynir, zeytin, ekmek, biraz reçel. Hasan'nın her zamanki sade kahvaltısı. Ama bugünün sıradan bir gün olmadığını biliyordum. Bugün benim doğum günümdü. Hasan’ın da bunu hatırlamasını bekliyordum. Ama o, hiç oralı olmadan çayını yudumluyordu.
“Dışarısı soğuk mu?” diye sor
