" Ne demek hatırlıyormuş? "
" Bilmiyorum ama bu iyi bir şey değil mi? "
" Tabii ki iyi bir şey ama o acıları hatırlamasını istemezdim. "
Kısmen duyduğum konuşmalar, başımın ağrımasına neden oluyordu. Kolumda hissettiğim acıyla mırıldandım. Gözlerimi açmakta zorlanıyordum ki zaten açmaya pek niyetim yoktu. Nerede olduğumu az çok tahmin edebiliyordum ve gözümü hastane odasında açmak istediğim söylenemezdi.
" Kolu acıyor olmalı. " Almina'nın sesiyle yanımda olduğunu anlamam iyi hissettirmişti. En azından yalnız değildim.
“Çok fazla dikiş atıldı acıması normal. " Duyduğum tanıdık sesle istemeden yüzümü buruşturdum. Yine buradaydı. Beni sinirlendirmesi için görmeme gerek bile yoktu. Sesini duysam vücuduma adrenalin salgılanıyordu bildiğiniz.
" Gidip kendime kahve alacağım. " Kapıdan çıktı
