30. bölüm
Yukarı çıkarken Babamın sözleri hâlâ zihnimde dönüp duruyordu.Bir çocuk. Demek ki bendeki tek değer buydu. Bir rahim. Bir varis. Baran'ın bana dokunuşları, kaçışları, gözlerindeki o karanlık bakışlar... Hepsi bunun içinmiydi. Beni kendine çekerken, aslında ne kadar uzakta olduğunu şimdi anlıyordum. Ama ya sonra? Ya o anlar, o gerçek sandığım anlar? Hastane odasında saçlarımı okşayışı, bana 'Affet beni' deyişi... Onlar da mı yalandı? Yoksa... Yoksa o da mı bu oyunun kurbanıydı? Kafamın içinde bir ses 'Baran'a güven' diyordu, diğer bir ses 'ya gerçekse diye haykırıyordu. Hangisi doğruydu? Bilmiyordum. Ama öğrenmek zorundaydım. Onun yüzüne bakıp, 'Sen de mi?' diye sormak zorundaydım. Keje Hanım'ın odasının önünde durdum. Kapı hafif aralıktı. Baran ve Keje Hanım konuşuyordu. "Bak anne," dedi
- Yazar
