İZ

"Bir uzlaşmaya varmamız lazım!" "Neyin uzlaşması? NEYİN?" "Sakin-" dur dur bir saniye... Bu hikayeye yanlış yerden başlıyoruz şu an. En baştan, tüm bu lanet hayata tüm bu başlangıca en baştan başlamamız lazım. Onlar gelmeden... - "Uyan, Merlin. Uyan!" diye bağırıyordu annem. Çok uykum olduğu için bunun bir rüya olduğunu düşünmek istedim ama sesi o kadar bağırarak çıkıyordu ki, rüya olmadığına kulağımın acısından dolayı emin oldum. Biraz uykulu ve şaşkın bir sesli konuşmaya başladım, "Anne! Gecenin bilmem kaçı ve-" dememe kalmadan eliyle hemen ağzımı kapattı ve az önce avaz avaz bağıran kadın bir anda sessizleşerek etrafı dinlemeye başladı. Birkaç saniye süren sessizlikten sonra, aşağıdan gelen ayak sesleri duyulmaya başlamıştı. "Merlin, özür dilerim. Çok özür dilerim." bunları derken ağlıyordu, "Aklında çok soru var ama al, bu çantayı al ve burdan, kimseye hiçbir şey demeden, bakmadan, göz teması bile kurmadan tren istasyonuna git." Ayak sesleri gitgide artıyordu, "Merlin yüzüme bakma, kalk ayağa!" Dedi, ayağa kalkıp elindeki çantayı aldım. Neler oluyordu, neden bu kadar telaşlıydı? "Arka kapıdan çık, çok zaman geçse de seni bulacağım!" "Anne neden, ne diyorsun? Anlamıyorum, neden evden gitmem gere-" "MERLİN KES SESİNİ!" Dedi, gözlerinin renginin değiştiğine yemin edebilirdim, korkuma vererek sendeledim ve yere düştüm. Annem odamın kapısının arkasına bir şeyler koyuyordu. "Arka kapıya gidemezsin ki... Tanrım ne yapmam gerek, ne yapmam gere-" pencereye baktı, "Pencere!" Aşağıya baktı, yaprakları görünce sevinmiş gibi göründü, beni tuttu, "Çığlık atmak yok!" Dedi ve aşağıya fırlattı. Tanrım 1. Kattan 16 yaşındaki birini aşağıya atmak, 1. Kat bile olsa Manyak korkutucu. Tabii ki çığlık atmam gerekliydi. "AAAAA-!" yaprakların arasına yere çakıldım. Neler oluyordu, burda beklemem mi gerekliydi? Annem ne yapmaya çalışıyordu? Çok korkuyordum. Tren istasyonuna neden gitmem gerekliydi? "MERLİN git diyorum sana!" kapının kırılma sesi duyuldu, "GİT!" Koşmaya başladım, neden bilmiyorum ama gitmem gerekliydi. En azından annem dediyse... Onun beni bulacağından emindim. Duyduğum son şey kapı kırılma sesiydi... Koşar adımlarla kaçıyordum evden, uzaklaşıyordum. Göz teması kurma dedi peki ama neden? Uzun bir süre tren istasyonuna koşmaya devam ettim. Tren istasyonuna çok az kala biraz durdum ve bir sokakta soluklandım. Hâlâ aklımda bir sürü soru vardı.Olmak zorundaydı zaten bu tuhaf durumu nasıl kabullenecektim? Terimi sildim. Tren istasyonuna çok yaklaşmıştım. O yüzden yürümeye karar verdim. Yürürken, aklımı boşaltmaya çalıştım. Bu şaka olamazdı, annem şaka sevmezdi. Doğum günüme daha çok vardı, babam iş tatiline çıkmadığı için bana sürpriz yapmak için gelmezdi. İş kuralları çok katıydı... Ben bunları düşünürken omuzumda bir el hissettim. "Merlin?" dedi kalın bir ses. Boyu en az 1.80 diyebileceğim, biraz iri ve kel bir adam bana bakıyordu, bakıyor muydu bilmiyorum aslında gözünde gözlük vardı. Gerçi buna mı takıldım? Ne yapmam gerekliydi? Korkumu belli etmemek adına kıkırdıyor gibi yaptım, "Hahaha! Beni başkasıyla karıştırdınız herhalde." Kalbim deli gibi çarpıyordu. Elini kulağına götürdü, "Nabız atışları yükseldi, yalan söylüyor. Kız bu." Elini daha çekmeye kalkmadan bir tekme indirdim. Fakat adam sanki robottu! Yüzüme bakıp gülümsedi, "Gıdıklandım." Ne? "Bırak beni! İMDAT! ADAM KAÇIRIYORLAR! Kimse yok mu? BIRAK BENİ PİS KEL ADAM SENİ, SAPIK MISIN SEN! BIRAKSANA LAN BENİ" dedim. Ne desem bırakmıyordu, tıpkı ona benzer bir kel adam daha geldi ve kollarımın yanından tuttular. Solumdaki kel, sağımdaki kele "izine baktın mı? Belki kız seni cidden sapık sandığı için o kadar korkmuştur." dedi. "Cidden haklısın." Bir anda durdular ve beni yere sabitlediler. Vay be, oyuncak bebek gibi ne güzel. "Tişörtünü kaldır." dedi 2. Gelen kel. "NEYYY? Allahım tecavüze mi uğrayacağım?" Diyerek kolundan kurtulmak için çabalamaya devam ediyordum. "Elizabeth'in yetiştirdiği savaşçı ne cırtlak bir çocuk çıktı. Bunlar nasıl seçildi bir anlasam." Dedi ve kolumu daha da sıkarak sabitledi. Annemin ismi, Elizabeth. "Annemin ismini nerden biliyorsunuz Orospu çocukları. Ne yaptınız ona, neler oluyor. İMDAT!" "Çocuklardan nefret ediyorum." Dedi 1. Kel ve tişörtümü kaldırdı. Karnımdaki tuhaf doğum lekemi inceleyerek, "Kız bu, artık merkeze götürebiliriz." Merkez mi? "Ya ben Merlin değilim, tıpatıp aynısıyım. Tanrı kahretsin Merlin'i. Ya ben çocuğum ben 12 yaşındayım salın beni, Merlin ki-" derken, adam ağzıma peçete soktu. "Sus artık sus! İşimiz zorlaşıyor. Senin gibi kaç tane velet topladık bugün. Hepiniz böyle misiniz ya?" İşleri zorlaşıyormuş! Manyağa bak!Peçeteyi suratına tükürdüm. "Tanrı sana hem saç vermeyi hem beyin vermeyi unutmuş Manyak herif! Çocuk kaçırmak iş mi? Kimsiniz siz kim? İMDAAAAAT! Lan şu aptal istasyonda kimse yok mu?" "Herkes bize çalışıyor" dedi isimlerini bilmediğim kel adamlar ve beni trenin içindeki bilmediğim bir odaya fırlattılar. "Burda yatacaksın, yolculuk çok sürmez. Uslu durursan yemek yiyebilirsin, Elizabeth'in kızına zarar vermek istemiyorum." Dedi. Konuşmama izin vermeden beni odaya kilitledi. Yolculuk mu? Nereye? Bu kadar soru bana çok fazlaydı. Kaçacak hicbir yerim yoktu. Ne şimdi O aptal filmlerdeki gibi durumu kabullenmem mi gerekliydi? Birkac saat boyunca trenin kapısına vurdum. Çığlıklar attım, tepindim. Kimseler gelmedi. Yemekte vermediler, uslu durmadım diye sanırım. Bu kadar yorgunluğun ardından dayanamadım, yerde uyuyakaldım.