En çok da sevdiklerimizden yaralar alırız, en çok onlar kanatırlar, kalbimizi. Dayanılmaz acılar yüklerler, bize. Ne zaman kötü bir şey olsa sevdiklerimizden gelir. Hem ne derler? İnsan, en çok sevdiğini yaralarmış. Sevdiklerimizden gelen yaralar da asla kabul bağlamıyor ve hep kanıyordu.
Akel’in hislerini anlayabiliyordum. Belki, ben yaşamamıştım ama anlayabiliyordum. Caner, bana böyle bir yaşatmamıştı ama kalbimi defalarca kırmıştı. Özge’nin eli, hâlâ karnındaydı. Böyle bir şeyin olduğunu kabullenemiyordum. Nasıl bir şey olabilirdi?
Bu zamana yaşadığım en büyük şoklardan biriydi. Caner “Bu nasıl olabilir?” diye sordu. Çelik Bey kafasını yere eğince gerçekleşmiş olduğunu anladım. Akel, hızlı hızlı yürümeye başlayınca arkasından koştum.
“Akel,” diye bağırdım. Akel ise beni duymuyor v
