Günler geceler geçerken, vakit haftaya, hafta usuldan aya dönüşmüştü. Yavaş yavaş tüm izleri silindi Aslan soyunun. Sanki hiç emanet değilmiş, hiç konağı ihya etmemiş gibi. Anısı vardı artık ama, onun da son göstergesi dul bıraktığı genç karısıydı.
İlk vakitler kimseyle konuşmadığı gibi yüzlere de bakmıyordu Berfin. Odasından çıkmıyor, kimseye varlığının eski tatlı sıcaklığını göstermiyordu. Bir kez annesinin omzuna başını koymuş, içli içli gözyaşı dökmüştü, o kadar.
Şimdi ne Güneş'e eski yakınlığı vardı, ne konakta eski güler yüzü.
İlk zamanlar çıkmadığı odasından sonraları çıkarken hızla geri dönüyor, oturduğu yemek masasında kimseyle muhatap olmuyordu. Gözler ise üstündeydi, bunun farkındaydı.
En çok da ablası Şayeste'nin keskin bakışlarını hissediyordu ama bir kere bile yüzüne
