Günler haftaları, hatta ayları kovalamaya başlamıştı. İlk bahar kalkan cenazelerin karanlığını konak üzerinden çekerken takvimler yazı gösterir olmuştu. Artık daha sakin olan Melike konağında her şey tekrardan rayına oturmuş, sesler kesilip sözler bitmişti.
Ne bir dedikodu kalmıştı, ne de nefret dolu bir sitem. Olan her şey olacaklar kadar sineye çekilmişti. Kimsenin başka şansı ya da lüksü yoktu. Her şeye alışmışlardı ve gidenlerin yokluğuna da alışmak zorundalardı.
Alışanlardan biri de Berfin'di lakin üzerindeki siyahları bir gün olsun çıkarmıyordu. Bu hala bir yas göstergesi miydi, yoksa aylardır konuşmadığı ablasına bir sitem gösterisi miydi, o da bilmiyordu. Kimseyi affetmemişti belki ama, eskisi kadar da kızgın değildi.
Artık yüreği kaldırmıyordu. Olanları geriye alamaz, Boran'
