"Sen..." Diyebildi Şayeste. Nutku tutulmuş, dudaklarından başka bir kelam çıkmamıştı. Gözlerine inanamıyordu. O kadar şaşkın, o kadar kıpırtısızdı ki, ne diyeceğini, ne yapacağını bilemiyordu.
Bir ölüye mi bakıyordu şuan, yoksa gördüğü silüet gerçekten kanlı canlı karşısında mıydı?
Şimdi gördüğü bu yüz Karayılan cenazesinde, yağmurlu kum fırtınası sırasında gördüğü yüzle aynıydı.
Cihat...
Hayattaydı.
Nefes alıyor, kanlı canlı yaşıyordu.
İnanamıyordu.
Bu...
Bu...
Bu nasıl mümkün olabilirdi?
Nasıl hayatta kalabilirdi?
Yaşayamazdı.
Yaşamamalıydı.
Ölmeliydi.
Ölmüştü.
Şayeste yapmıştı.
Onu kendi elleriyle öldürmüştü.
Gel gör ki şimdi yaşıyor, karşısında dimdik, kanlı canlı duruyordu.
"Sen..." Diyebildi tekrardan titremeye başlayan elindeki ağır silah iyice aşağı iner
