Mustafa’dan,
Neyse ki Şirin erkek tarafında hiç gözükmedi. Bana kahve için tamam demişti ama yine de sırf inadıma bir yerlerden çıkar zannediyordum.
Zihnimde bakmasaydın, kıskanman gereken kişi ben değilim deyişleri yankılanıp dururken avucumda tenine dokunmanın karıncalanması silinmek bilmiyordu.
Telefonu verirken eline bir kez daha dokunma riskini göze alamadığım için kendin al demiştim ama lanet elbisesi yüzünden işler daha beter sarpa sarmıştı.
Sibel hakkında sorduğu hesapta da haklı oluşu canımı iyiden iyiye sıkıyordu.
Neden hala bir yüzük takmıyorum, neden yüzüne, giydiklerine bakmıyorum ben de bilmiyordum ki a. koyayım!
Yok yere umut verdiğim doğru değildi ama. Bu kadar ay oyaladıktan sonra o yüzüğü her türlü takacaktım parmağına.
Kendi arzusuyla vazgeçerse diyecek sözüm
