Şirin’den,
Konuşacak başka bir şeyimiz kalmayınca ikimiz de sustuk, zaten yol da bittiği için geldiğimiz arabalar bir bir park ediyor, biz de sıramızı bekliyorduk.
“Şey, ben ineyim mi artık Mustafa, yengemin yanına gideyim de kızmasın.”
Sibel’in hiç de alışık olmadığım kırılgan sesine Mustafa cevap verdi.
“İn.”
Hepsi bu muydu yani? Ne bir görüşürüz, ne bir hoşça kal...
Sibel öylece arabadan inerken Mustafa kafasını bana çevirdi.
“Sen neyi bekliyorsun?”
Hepi topu birkaç ayda nasıl böyle kaba bir adama dönüştü, yoksa hep mi böyle hödüktü de biz mi görememiştik anlayamadım.
“Allah’tan belamı bekliyor olmalıydım ki sana rastladım.”
Cevabımı aşırı beğenmiş olacak ki yine ayı gibi homur homur homurdanırken arabanın kapısını açıp aşağı resmen atladım. Sibel inerken hiç böyle zorlanmam
