Şirin’den.
Kendimden öyle bir vazgeçmiştim ki, dayımın sözlerinin ne anlama geldiğini, konakta bana verdikleri odada bir başıma kaldığımda anladım.
Kendince beni korumaya çalışsa bile Mustafa’ya bir seçenek olarak sunulmak, şu an canımı anne babamın gözünde namussuz olmak kadar yakıyordu.
O, Sibel’inden vazgeçip beni ortada bırakmayacağını söyleyerek ucuz kahramanlığa soyunsa bile ne gözümde ne gönlümde bir toz zerresi kadar kıymeti kalmamıştı.
Artık hayattan tek istediğim anne babamın güvenini tekrar kazanmaktı ama bunun da kolay olmayacağını biliyordum. Eminim onlara verdiğim utancı silmeleri için uzun senelerin geçmesi gerekecekti.
Düştüğüm durum için hiç kimseyi suçlamıyordum.
Hatta Mustafa’yı bile.
Her şeyi göze alan, daha birkaç akşam önce ailenin kötü kızı olmaya bile
