Şirin,
Kerem, Mustafa’yı işaret edip kuma dediği an bütün sesler bıçak değmiş gibi kesildi. Herkes şaşkınlıkla ne saçmaladığını anlamaya çalışıyordu ki Kerem, babama bakarak tekrar konuştu.
“Ben, senin namusunu daha faza kirletmesinler diye elimden geleni yaptım. Kızını geçmişine rağmen kabul ettim ama gücüm bu kadarına yetti amca.”
Her kelimesi ile kanım damarlarımda donarken bakışlarını bana çevirip devam etti.
“Herkes bilsin, Mustafa kardeşiz ayağına Şirin’i götürüyor."
Son kelimesi ile ellerimi ağzımın üzerine kaparken gözlerimi dehşetle açtım.
Annem, babam, yengemler işittiklerine "öyle şey olmaz" diye itiraz eden sözler söylerken Şahin atılıp Kerem’in yakasına yapıştı.
“Gebertirim oğlum seni! Bu ne biçim iftira!”
İftira demesiyle beynimde şimşek çaktı. Bu işten kurtulmanın bi
