Mustafa,
P.ç herif hükmünüzü tanımıyorum dediği an, silahımı çıkardım. Bu iş fazla uzamıştı artık.
“Geber ulan!”
Daha tetiğe basamadan Asaf atılıp kolumu yakalayarak Kerem’e baktı.
“Ne demek boşamıyorum! Canına mı susadın oğlum!”
Kerem, sanki bir bildiği varmış gibi gözünü kırpmadan yüzümüze bakarken Asaf’ı ittim.
Bu şerefsiz p.ç boşamıyorum deyip Şirin’i hayat boyu kendine mahkum edebileceğini düşünüyorsa bana da hayatını kısa tutmak düşerdi.
Silahımı bir kez daha doğrultmuşken arka taraftan Zeren yengem kopup geldi. Anne kalbi, elbette böyle bir şeye seyirci kalmaya dayanmamıştı.
“Kurbanın olayım Mustafa, oğlumun canına ilişme ne olur. Alıp gideceğim ben onu, bir daha yüzünü görmeyeceksiniz yemin ederim.”
Şirin’in nikahını da kendisi ile beraber götürecekti, ben de buna seyirci
