Şirin’den,
Aşağı indiğimde herkes hazır olmuş, beni bekliyordu. Annem, Seher yengem bana hüzünlü gözlerle bakarken Zeren yengem usul usul gözyaşı döküyordu. Üzüldüğünü, sanki suçu varmış gibi mahcup olduğunu biliyordum ama ne amcamın ölümünde, ne babasının zalimliğinde hiçbir kabahati yoktu onun.
Yanından geçerken teselli etmek ister gibi omuzuna kısacık dokunup öyle geçtim. Daha önce evlenmek için bana görücü yollamaya çalışan kardeşi İhsan, bir köşede oturmuş anlamını çözemediğim gözlerle bakıyordu.
Ona değil, yeğenine nikahlanmamı beklememesi normaldi tabii. Teknik olarak ben de kendimden üç yaş küçük kuzenime nikahlanmayı beklemiyordum.
Yanlarına birkaç adım kala babam beni karşılamak için ayaklanıp bir kolunu açtı.
“Gel kızım.”
Adımlarımı hızlandırıp yanına sokuldum.
“Ni
