Duyduklarım zihnime bir çukur açmış da beni içine düşürmüş gibiydi. Beynim uğulduyordu. Boğuk çıkan sesimle "Ne demek istiyorsun?" dedim. Babam boynundaki siyah kravatı hırsla çıkarıp attı. "Her şey açık değil mi?" dedikten sonra yanıma gelip önümde diz çöktü. Gözlerini, donuk bakan gözlerime sabitlerken bakışlarındaki öfke iliklerime kadar üşümeme neden oldu.
"Günlerdir sayıkladığın o adam, Özgür piçinin yeğeni. Annenin eski sevgilisinin yeğeni!"
Sıkılı dişlerinin arasında söylediği sözler üzerine gözyaşlarım, patır patır akmaya başladı. "Olamaz," diye fısıldadım. Hâlbuki doğru söylediğini biliyordum. Babam ve Ateş'in karşılaştığında verdikleri tepki, yemeğe gittiğim zaman konu babamdan açılınca hepsinin fazlaca gerilmesi... Ortada yanlış bir şeylerin olduğunu biliyordum. İnkar etsem de
