Günler yavaş geçiyordu. Gündüzler, gecelere göre daha hızlıydı. Ama geceler zor, yalnız ve soğuktu. Yalnızlık attığım her adımda bir gölge gibi takipteydi. Yüreğim yarım kalarak yaşamak, tahmin ettiğimden zordu. Ahu'nun ihaneti ve Ateş'in gidişinin üzerinden tam olarak yedi gün, on üç saat geçip gitmişti. Hiçbir şey düzelmedi, acı geçmedi. Acının yanında yeni bir his daha eklendi içime. Pişmanlık... Ateş'e yaptığım haksızlık, kızgın pençelerini kalbime geçirdi. Fakat gururum, onu aramama engel oluyordu. Bu yüzden bir haftadır ne görüşmüş ne de konuşmuştuk. Aslında gururdan da öte ona yaptığım haksızlığın altında eziliyordum. Günler onsuz yavaş ve acı vererek geçiyordu. Ahu'ya duyduğum öfke ise katlanarak artıyordu. Nefretini ve yaptıklarını hazmedemiyordum. Olanları hatırlamak bile nefes
