Esme son birkaç gündür yaptığı gibi yine masayı hazırlamaya başladı. Saat beşe geliyordu ve saat beşte evde oluyordu Alpay.
O gün de o saatte hazır etmişti yemek masasını. Ancak saate baktığında çoktan beşi geçtiğini gördü.
Alpay geciktikçe tedirginliği arttı. Saat altı olduğunda hala gelmemişti adam. Yedi olduğunda da... Sekiz... Dokuz...
Nihayet akşam dokuzda kapıdan anahtar sesi geldiğinde Esme ağlamaktan şişmiş ve kızarmış gözlerini silip ayağa fırlamıştı. Gözlerinden birbiri ardınca akan yaşlar kurumasına fırsat vermese de silmişti elinin tersiyle. Koridora koşarak çıktığında adamın yorgun argın, ellerinde poşetlerle eve girdiğini görünceye kadar tutmuştu hıçkırıklarını. Zorlukla zapdettiği gözyaşları birbiri ardına sıralanırken, koşup adamın göğsüne sokuldu.
Bir yandan ağlıyo
