Bölüm|6
572 Kelimeler
‘‘Bir ööööpücük ver...
Bir ööööpücük ver.
Yarattığın Mecnun’a bir ööööpücük ver.
Sevenin halinden Çiçek ne anlar?
Gel gör şu halimi bir öpücük ver.
Aramızda başka biri var ise
Kırılacak ellerin adresini ver.
Ben zaten her acının
Tiryakisi olmuşum.
Ömür boyu bitmeyen
Dert ile yoğrulmuşum.
Gülemem (dada da dada dadan) sevgilim aaaaaağağğaaaağğğa
Ben Çiçeksiz aaaaaaaaaaaaaah yaşayamam (dada dada) yaşayamam !’’
Gözlerini açmak istemiyordu Levent ama kulağının dibinde bağıra çağıra şarkı söylediğini sanan oğluna da daha fazla tepkisiz kalamazdı.
‘‘Yarabbim sen büyüksün
Yarabbim sen görürsün
Şu Mecnun olmuş Tan’ını Çiçek’le güldürürsün.
Aaaaaaaaaaa güldürür müsün?’’
Doğrulduğunda oğlunu elindeki oyuncak mikrofonla yatağın üstünde garip hareketler yaparken buldu. Tan, sağ eliyle mikrofonu tutuyor, sol elini de arada havada sallayıp göğsüne doğru vuruyordu. Bazen de üstündeki ‘En Çiçeksever!’ yazan tişörtün yakasını tutup çekiştiriyordu.
Levent gözlerini ovuşturup gerindiğinde oğlu başka bir şarkıya geçti.
‘‘Kara tren gecikir belki hiç gelmez.
Çiçeğim’i götürürde nedense hiç getirmez.
Duydum ki o beni hiç mi hiç istemez,
Gel yapma Çiçeğim gözyaşım bitmez.’’
Tan, babasının kaset koleksiyonunu keşfettiğinden beri fantezi müziğin ve türkülerin tutkunu olmuştu. Çiçek’e duyduğu aşka ve özleme göre uyarladığı şarkılarla hislerini daha rahat ifade ediyordu küçük adam ama bilmediği şey sesinin gerçekten kötü olduğuydu. Levent, oğlu ikinci nakarata geçmeden Tan’ı alkışlamaya başladı. Aynı esnada ıslık çalıp, tezahüratlar ederek Tan’ın reverans vermesini sağladı. Derin bir nefes alıp oğlunu kucağına çekti.
‘‘Sabah sabah yine aşığız bakıyorum.’’
Babasına yanıt vermeden önce derin bir iç çekti Tan.
‘‘Çok özledim baba! Rüyalarıma dinozorlar giriyor, uçaklar giriyor hatta filler bile giriyor ama Çiçeğim girmiyor.’’
Levent üzüldüğünü belli etmek için yüzünü buruşturdu.
‘‘Daha dün görmüştün oğlum,’’ deyip Tan’ı avutmayı denedi ama mümkün olmadı.
‘‘Dün bitti ama baba. Ben her gün onu görmeliyim. Evlenince sırf onu görebileyim diye çalışmayacağım.’’
Levent, oğlunun bu düşüncesiyle gülümsedi. ‘‘Çalışmazsan para kazanamazsın, para kazanamazsan Çiçek’le evlenemezsin.’’
‘‘Sen bana para vermez misin baba?’’ diyen oğluyla iç çekti.
‘‘Benim varım yoğum sizin zaten ama güven bana, sen de çalışmak isteyeceksin.’’
Tan, babasına başını sallayarak onay verdi ve ekledi: ‘‘Evet baba mesela Çiçekleri Sevme ve Koruma Kurumu’nda çalışmak istiyorum.’’
Levent duyduğu cümleyle dudaklarını birbirine bastırıp başını oğlundan başka bir tarafa çevirdi. Gülemediği için suratının aldığı hali oğlu görürse alınganlık gösterebilirdi. Gıcık tutmuş gibi boğazını temizleyip yalandan öksürdü ve ona, ondan onay bekler gibi bakan oğluna ‘‘Oğlum o kurumun sana para vereceğini sanmıyorum,’’ dedi. Tan, kırılan hevesiyle omuzlarını düşürüp dudaklarını büzdü. Çiçek’in yanından ayrılmadan nasıl para kazanabileceğini düşünmeye başladı tekrardan. Aklına gelen fikirle işaret parmaklarını havaya dikip ‘‘Buldum!’’ diye bağırdı. Levent, oğluna merakla bakarken, Tan’ın ‘‘Bende şarkı yazıp satarım. Böylece hem para kazanırım hem de Çiçeğim’den asla ayrılmam,’’ demesiyle hayal kırıklığına uğradı. Çünkü oğluna bu konularda berbat olduğunu söyleyemezdi. Fikrine onay bekleyen oğluna ne diyeceğini düşünürken, başını kapı tarafına çevirdi. En münasebetsiz anlarda çalınan bu kapının bugün çalınmayacağı tutmuştu. Tan sabırsızca babasının cevabını beklerken kafasından Çiçek’li onlarca şarkı sözü geçiyordu. ‘Sen aşkı çiçek, böcek, güneş, bulut sanmışsın...’lı parçayı ‘Ben aşkı çiçek, çiçek, çiçek sanmışım çiçeğine göre her gün yeni bir aşkla bağlanmışım...’ diye düzenliyordu. Büyüyene kadar binlerce şarkı sözü yazarsa çok zengin bir adam olurdu ve sonrasında hiç şarkı sözü yazmadan bir ömür Çiçek’iyle mutlu olurdu.
Babasının ‘‘Geliyoruz karıcığım!’’ diye bağırıp onu kucağına alarak ayaklanmasıyla düşünceleri yarım kaldı.
‘‘Annen çağırıyor bekletmeyelim,’’ diyen babasının yalan söylediğini bile anlamamıştı. Usulca başını sallayıp babasının kucağında odadan çıktı.
- Yazar
