(Bazen kaybetme duygusu insanın aklını başına getirebilir... Kalbin acı içinde kıvranması ise ölümü...)
Genç adam dalgın bir şekilde önündeki dosyaları incelerken kapıda dikilmiş bir şekilde kendisini izleyen bakışlardan habersizdi. O kadar dalgındı ki içinde olduğu çıkmazdan çıkmak için aklına hiçbir şey gelmiyordu. Sıkıntı ile ellerini başına götürerek ovalamaya başlamıştı. Derin derin iç çekerken önüne koyulan bardağa bakışlarını çevirmişti. Songül onun sıkıntılı halini bir süre izlemiş sonra elinde kahve ile yanına gelmişti. Soner akışlarını karısına çevirince gözleri parlamıştı. Songül endişeli bir şekilde ona bakarak “Sorun ne, neden bu kadar sıkıntılısın?” dediğinde Soner genç kızı kolundan çekerek yanına oturtmuş ve kollarını bedenine dolayarak “Şimdi hiçbir sorunum kalmadı, benim
