Hissedilen her şeyin kelime olarak bir karşılığı yok maalesef. Kelimelere dökülemeyenler de farklı bir şekilde yerlerini alıyorlar insan zihninde. Açtıkları yaralar da oluyor elbet. Ama kimseye anlatılmadıkları için kendi kendilerine iyileşmek zorunda kalıyorlar. Çoğu anlatamadığı gibi belli de edemiyor. Tıpkı Bahtışen teyzenin gözlerinde izi olan ama dilinde sözü olmayan yaralar gibi.
Sabaha kadar oturduğu koltuktan sadece abdestini tazelemek için kalkan, sürekli içmesi gereken ilaçlar için ancak bir iki lokma yiyen ve başka hiçbir yarenlik etmeden dua okuyup duran vakur kadın...
Hepimizin üzerinde olan hüzün bir şekilde ifade edilebiliyordu haliyle. Mesela gözler uykuya direniyor ya da yorgun bedenler dinlenmeyi zul sayıyordu. Hareketsiz gibi görünen herkes aslında bir şeyler için çaba
