Zinar
Delal’le ayrıldıktan sonra içimde yankılanan tek bir cümle vardı:
“Ne olursa olsun Ağrı Dağı’na çıkacağım ve ona kimsenin bilmediği o gülü getireceğim.”
Söz verdim kendime. Ona değerli hissettirecektim. Öyle pahalı armağanlar alamazdım belki, ama içimi, kalbimi, cesaretimi verebilirdim. Gerekirse kendimi tehlikeye atar, ama ona olan sevgimi inkâr ettirmezdim.
Sürüyü köylülere teslim ettikten sonra, köyün biraz dışındaki kulübeye benzer evimize döndüm. Evin önünde annem oturuyordu. Başında yemenisi, elinde örgüsü yoktu bu kez. Yalnızca yoluma bakıyordu.
“Anne, dışarıda oturma artık. Hava serinliyor, hasta olacaksın, dedim, koluna girip ayağa kaldırırken.”
“Ben iyiyim oğlum, merak etme. Ne işim var ki? Oturur, seni beklerim.”
Sesi öyle tanıdık, öyle sıcaktı ki… Kollarımı açıp on
