Viktor, Aurora’nın sözlerinden sonra defterini yavaşça kapattı. Ellerinin titremediğini fark etti; yüzyıllar boyunca edindiği sakinlik, hala bedenini yönetiyordu. Ama içinde, bir şey kıpırdanmıştı. “Beni gördüğün için,” demişti Aurora. Bu cümle, Viktor’un içinde beklemediği bir yerde yankılandı. Yüzyıllar boyunca sayısız yüz görmüştü; korkuyla, arzuyla, nefretle bakan yüzler… Onlarca, yüzlerce, binlerce. Her biri bir anlık izlenimdi sadece. Bir avcı olarak bakmıştı onlara: zayıflıkları, korkuları, arzuları. Ama *görülmek* başka bir şeydi. O, çoğu zaman sadece bakmıştı. İncelemiş, çözmüş, kaydetmişti. Defterine notlar düşmüştü; isimler, yüzler, zayıf noktalar. Ama Aurora, ona bakmayı değil, görmeyi öğretmişti. Onun gözlerinde, Viktor sadece bir vampir değildi; bir varlık, bir hikaye, bir ru
