Gece yavaş yavaş geride kalırken, içimdeki huzursuzluk hâlâ uyanıktı. Puromun son külü kül tablasında sönmeden önce usulca ayağa kalktım. Yavaş adımlarla odadan çıktım, sessiz koridor boyunca ilerlerken evin içine sinmiş olan ağır sessizliği dinledim. Her adımda aklımda tek bir şey vardı.
O.
Çağla’nın kapısının önünde bir an duraksadım. Elim kapı koluna gittiğinde içimde tanımlayamadığım bir his kıpırdadı. Kapıyı yavaşça araladım. Oda yarı karanlıktı. Perdenin aralığından süzülen ay ışığı, yatağın üzerindeki vücuda düşüyordu.
Yatakta mışıl mışıl uyuyordu. Sol omzu açıkta kalmış, saçları yastığın üzerine dağılmıştı. O kadar huzurluydu ki… Sanki bu evde değil de, bambaşka bir dünyadaydı. İç çekerek içeriye girdim. Odaya iliştirilmiş küçük sandalyeyi çektim ve yatağın kenarına oturup başı
