Ellerim titriyordu. Nedenini bilmiyordum. Belki Furkan’ın ısrarla neyin olduğunu sorması, belki de içimde bir türlü adını koyamadığım o huzursuzluk hissi. Gözlerimi kaçırarak, “Sonra konuşuruz,” dedim ve hızlı adımlarla kızlar tuvaletine yöneldim.
Kapıyı açıp içeri girerken içimi garip bir sıkıntı kapladı. Kendimi aynada görmeye bile cesaret edemedim. Ellerimi lavabonun kenarına dayayıp derin bir nefes aldım. Kalbim tuhaf bir ritimde atıyordu. Saçlarımı geriye attım ve yüzümü ellerimle ovuşturdum. Tam kendimi toparlamaya çalışırken, birinin arkamda durduğunu hissettim.
Omuzlarım istemsizce kasıldı. “Furkan?” diye fısıldadım ve hızla arkamı döndüm.
Ama o değildi.
Akgün’dü.
Birkaç adım geriledim, ama arkamda lavabolar vardı. Kaçacak yerim yoktu. O ise kapının önünde duruyor, üzerimde ka
