Eren tekrar iş arkadaşlarıyla oturduğu masaya döndü. Gözleri sık sık köşedeki masaya kayarken bir yandan da masadaki sohbetleri yakalamaya çalışıyordu. Arkadaşlarının toparlandığını görünce içine ince bir keder çöktü. Gece boyunca onları izlemiş masadan biraz uzak kalmıştı ve bu durum masadakilerin de dikkatinden kaçmamıştı. Böyle olunca onlarla birlikte kalkmak için içi içini yese de iş arkadaşlarına ayıp olmaması için kalmak zorunda hissetti kendini.
Deniz ceketini sırtına atmış, Lina ise kahkahalarla ona bir şeyler anlatıyordu.
İçinde garip bir kıpırtı hissetti. Görmezden gelemedi. Kalkıp yanlarına gitti.
"Benim meleklerim kaçıyor mu yoksa?" dedi, tatlı bir gülümsemeyle.
Lina kollarını Eren’in boynuna doladı.
"Bal peteğimiz, biz kaçıyoruz evet ama... yarın bir kahvaltı borcumuz ol
