Atlas banyodan çıktığında saçları hâlâ ıslaktı. Üzerinde koyu gri, sade bir tişört ve siyah eşofman altı vardı. Boynunda hâlâ birkaç su damlası geziniyordu. Duşun buharı yüzüne yumuşak bir ifade bırakmıştı ama gözlerinde hâlâ ciddiyet vardı. Salona doğru yürüdüğünde ben hâlâ kanepede oturuyordum.Atlas bana göz ucuyla bakarken küçük bir gülümseme belirdi yüzünde.
“Uslu durmuşsun,” dedi. “Bir şeyleri kırmamış olman şaşırtıcı.” Harika adama kendimi savunacak tek bir kelime bile edemiyordum. Ne zaman ağzımı açsam kelimeler hep farklı anlamda Atlas'ı buluyordu. Tam o sırada...
Kapı zili çaldı.
Atlas bir an durdu, sonra kaşlarını çattı. Sanki kimsenin gelmesini beklemiyordu. Gömleğini hâlâ giymemişti ama fazla da umursamadı. Kapıya yürüdü, ben de ne olduğunu anlamak için hafifçe doğruldum.
K
