Atlas’ın dudakları dudaklarımdaydı. Zaman durmuştu. Geriye sadece ikimiz kalmıştık. Nefes alışlarımız birbirine karışmıştı, bedenlerimiz bir ritimde buluşmuştu. Öyle gerçek, öyle yakıcıydı ki… içimde yıllardır bastırdığım ne varsa yüzeye çıkmıştı.
Bir an sonra, Atlas’ın kolları bedenimi daha sıkı sardı. Güçlü ama nazikti. Sınırdaydı, tıpkı benim gibi. Dudakları boynuma, çeneme, sonra tekrar dudaklarıma dönerken… kalbim artık sadece atmıyor, çarpıyordu.
Sonra bir şey oldu.
Beni bir hamlede havaya kaldırdı. Tepki bile veremeden mutfak tezgahına oturtmuştu. Parmaklarım omuzlarına tutunmuştu. Nefesim düzensizdi, ama uzaklaşmak… hiç istemiyordum. Atlas yeniden bana yaklaştı. Dudakları dudaklarıma değdiğinde, bu kez daha yavaş, daha kararlıydı. Parmakları belimdeydi. Gözlerimin içine baktı. S
