NOYAN BOZ
Özlem başını omzuma yaslamış, elini karnına koymuştu. Bebeğin küçük tekmeleri bazen benim elime de denk geliyor, içimde tuhaf bir huzur bırakıyordu. Bir yanım babalığa hazırlanırken diğer yanım Rüya’nın başına gelenleri düşünüp duruyordu. Özlem derin bir iç çekti;
“Dün olanları duydun değil mi? Rüya incinmiş… Dilan’ın söyledikleri çok ağırmış.”
Kaşlarımı çattım;
“Dilan’ın ağzı bazen fazla hızlı çalışıyor. Ama Rüya’ya böyle vurması… hiç yakışmadı.”
Özlem doğruldu, kızımız Zelal'in oyuncaklarını topladı, sonra gelip tekrar karşıma oturdu;
“Rüya yıllardır konağın hanımağası gibi davrandı. Herkesi toparladı, herkesi bir arada tuttu. Ama… şimdi herkes onun kan bağına takılmış gibi.”
Başımı salladım. İçimde bir burukluk vardı;
“Kan bağıyla hanımağa olunmaz. Yüreğinle, duruşunla
