* * *
Ertesi sabah kalkıp hazırlandım ve işe gitmek için giyinirken kapı bir anda açıldı ve Kaan odaya girdi. Daha gömleğimin tüm düğmelerini iliklememiştim bile. Hırsla yanıma yaklaşıp,
“Bak, para kazanıyorsun diye bir şey demiyorlar ama en ufak bir yanlışını görürsem yemin ederim boğazını keserim,” dedi.
Kanım dondu. İyi ki olanları bilmiyordu, yoksa ne yapacağını söylemesine gerek yoktu. Ben biliyordum zaten.
“Merak etme,” dedim, “hiçbir yanlış falan yaptığım yok. Sen sadece beni kötü bilmek istiyorsun. Hep böyle değil misin, hiç değişmedin.”
“Çok konuşma, çarparım bir tane ağzına!” deyip sinir püskürterek çıktı.
Umursamadım. Her zamanki Kaan’dı işte, hiç düzelmeyecekti. Abim de oydu ve onu böyle kabul etmem gerekiyordu.
Dönüp aynada kendime baktım. “Dayan kızım,” dedim, “dayan,
