* * *
Telefon çalıyordu. Çıplak ayaklarımla halının üzerinde bir o yana bir bu yana gezinirken, ne diyeceğimi hâlâ bilmiyordum. Selma yatakta oturmuş, endişeli gözlerle beni izliyordu. Ama ben ondan çok daha endişeliydim; kalbim boğazımda atıyordu, ellerim buz gibiydi.
Birkaç çalıştan sonra Bora açtı.
“Efendim Nilüfer?”
Sesini duymak bile içimi titretti. Ağlamamak için direniyordum ama sesim kesik kesik, boğuk boğuk çıkınca hemen fark etti.
“Nilüfer? İyi misin sen? Bir şey mi oldu? Yoldayım, eve gidiyordum.”
Dönüp Selma’ya baktım. “Hadi” diyordu gözleriyle, fısıltıyla da olsa “Hadi söyle, her şeyi anlat” diyordu.
Zar zor nefes aldım. Gözlerim hâlâ doluydu, ağlamamak için kendimi zor tutuyordum ama tutamadım.
“Bora… lütfen yardım et,” dedim. Gözyaşlarım boğazıma düğümlendi, sesim ça
