Bodrum odanın kapısı kapalıydı.
Her zaman kapalıydı — bu odanın kapısı ya kapalıydı ya da Kudret Bey içerideydi ve o zaman da kapalıydı. Erkan bu kapıyı onlarca kez görmüştü. Onlarca kez tıklamıştı. Onlarca kez o ağır sesi duymuştu: "Gir."
Bu sabah kapı sadece kapalıydı.
Kudret Bey bahçedeydi — o küçük bankta, Ceyda'nın yanında. Erkan onları pencereden görmüştü: iki silüet, sabah güneşinde, Boğaz'a bakıyor. Birbirlerine yakın ama ses çıkarmıyor. Sadece oturuyorlar.
Erkan o manzaraya uzun süre bakmıştı.
Sonra merdiveni inmişti.
Bodrum odanın kapısının önünde şimdi duruyordu.
Tıklamadı.
Kapıyı itti. Açıldı — o ağır, o tanıdık ses. İçerisi loştu, lamba yanmıyordu. Sabahın o ilk soluk ışığı küçük pencereden sızıyordu, yeterli değil ama orada.
Erkan içeri girdi.
Bu odaya kaç kez girmi
